همیشه سکوت نشونه ی تایید حرف طرف نیست ,

گاهی نشونه قطع امید از سطح شعورشه .!

از بین دوواژه انسان و انسانیت

اولی تو کوچه ها و دومی لابه لای کتابا سرگردونه ...

پیش هیچ ادمی به خطایت اعتراف نکن

آدم ها جنبه ندارن

ژست خدایی برایت می گیرند ...

معذرت خواهی بسیاری بدهکارم،

بخاطر تمام روزهایی که

گرفت، شکست، تنگ شد

و کاری از دست من برنمی آمد...

این جا سیاه ترین دره ی دنیاست؛

وقتی هیچ دستی نیست دستت را بگیرد واز عمق تاریکی نجاتت دهد...

حال میخواهد گوشه ی اتاق باشد یا انتهای دره ی مرگ....

این جا که من الان ایستاده ام .....آخر دنیاست

خدای من… نمیدانم گاهی کجای دنیا گم ات میکنم… در هیاهوی بازار … در خستگی هنگام نماز در وسوسه های نفس ام… نمیدانم…. اما ، گاهی تو را گم میکنم مثل کودکی که در بازار دستان مهربان مادرش را رها کرده و به تماشای عروسکی مشغول است… بعد میبیند مادرش نیست و هیچ عروسکی او را خوشحال نمیکند…

کسی بیاید
ما را دعوت کند
به رفتن.
به "رفتن" از تمام کسانی
که رفته اند
و ما هنوز
در آنها مانده ایم!

این من!نه زیبایم" نه مهربانم ... نه عاشق ونه محتاج نگاهی...فراری از دختران اهن پرست و پسران مانکن پرست...فقط برای خودم هستم خوده خودمصبورم و عجولسنگین... سرگردان... مغرور... قانع...با یک پیچیدگی ساده ومقداری بی حوصلگیه زیـــــــــــادوبرای تویی که چهره های رنگ شده را میپرستی نه سیرت ادمی را هیچ ندار